Ég held að allir eigi einhverjar dagsetningar sem að setja mark sitt á líf þeirra. Afmælis-, brúðkaupsdagar og þess háttar. Sem betur fer eru þetta í flestum tilfellum allt gleðidagar og þannig var það hjá mér þar til fyrir 6 árum.
Mæðgurnar á sumardaginn fyrsta 2006: Hrefna Björk Sigurðardóttir og Svandís Þula Ásgeirsdóttir
Laugardagurinn 2. desember árið 2006 var bara eins og hver annar dagur hjá mér, krakkarnir voru hjá pabba sínum þessa helgi og ég var að vinna. Þar til að presturinn kom til mín í vinnuna og sagði mér að það hefði orðið slys. Að 5 ára dóttir mín væri dáin og það væri verið að koma með 8 ára son minn illa slasaðan í sjúkrabíl upp á spítala. Þetta er dagurinn sem mér var sagt að hann þyrfti að fara í aðgerð og þetta er dagurinn sem mér var sagt að hann hefði hlotið mænuskaða og yrði lamaður frá mitti og niður.
2. desember er stór dagsetning í lífi mínu. Á hverju hausti byrja ég að byggja upp hjá mér kvíða fyrir þessum degi. Ég á erfitt með að sofa, græt meira en annars, söknuðurinn verður sterkari , hugsanirnar um hana fleiri, hræðslan um að gleyma henni verður meiri og á hverju ári þennan dag finnst mér vera rifið ofan af stóru hjartasári sem fær ekki frið til að gróa.
Systkinin fallegu: Svandís og Nóni á sumardaginn fyrsta 2006
Ég get ekki útskýrt af hverju og yfirleitt er þetta fallegur dagur, fjölskylda mín og vinir koma og eru hjá mér á þessum degi. Einhvern veginn myndi ég halda að þessi kvíði myndi minnka með tímanum en svo er ekki og nú er farið að dimma og kólna og brátt fer að frysta og ég veit að þann morgun sem að ég kem út og veðrið er stillt og frost í loftinu þá mun ég finna svo mikið til í hjartanu vegna þess að þannig var veðrið 2. desember 2006.
Ef að ég ætti eina ósk myndi ég óska þess að þið öll ættuð bara góða daga til að hlakka til og engan dag eins og 2. desember.
Að lokum langar mér að senda stórt knús til fjölskyldu og vina sem að héldu utan um mig þennan örlagaríka dag 2. desember 2006 og alla daga síðan.
Kveðja, Hrefna Björk
