Ég eignaðist dóttur mína árið 2006 og var þá orðin býsna þreytt á meðgöngu og óléttu, enda hafði staðið í þeim pakka í þrjú ár.
Þyngdin varð minn meginfókus og horfði ég alltaf á eina tölu sem ég ætlaði að koma mér í og halda mér í. Þetta varð loks að veruleika og ég er ein af þeim heppnu – með hraða brennslu og þarf ekki mikið að vera að pæla í þessu.
Líkamsrækt hefur verið mitt hugðarefni í dálítinn tíma og hef ég talað um það í pistlunum mínum undanfarið. Ég er algerlega sjúk í hreyfingu og stunda CrossFit, golf og útihlaup. Ég var samt ekkert alltaf sjúk í hreyfingu og tók það langan tíma fyrir mig að venja mig á það. Oft gleymdi ég að borða og ef ég fitnaði, þá „tók ég mig á“ í nokkra daga og grenntist aftur. Við erum ekki að tala um neina massífa þyngdaraukningu en ég borðaði ekki reglulega í mörg ár. Borðaði það sem mér sýndist – lifði oft á skyndibita dögum saman.
Í dag er það ekki alfarið svo, ég hef tekið mig mikið á og lifi heilsusamlegra lífi á margan hátt. Álpaðist þó af rælni ávigtina í ræktinni um daginn en ég á ekki vigt heima og varð töluvert undrandi þegar ég sá að ég var orðin sex kílóum þyngri en ég hef alltaf talið mig vera.
Fyrsta hugsunin var sú að ég þyrfti kannski að fara að passa mig. Svo áttaði ég mig: Nei, ég er búin að vera ótrúlega dugleg í ræktinni, bæta á mig vöðvamassa og svo borða ég nokkuð reglulega og hollt. Ég ætla ekki að láta þessa blessuðu vigt stjórna mínu lífi og þó ég sé þyngri en áður er ég ótrúlega sátt við sjálfa mig.
Þyngdin skiptir nákvæmlega engu. Ég er æðisleg eins og ég er….akkúrat núna.
