Loubi Anbari er Íslendingur og múslimi. Hún hefur alla tíð búið á Íslandi að frátöldu hálfu ári í Marokkó, þaðan sem fjölskyldan hennar er. Þrátt fyrir það verður hún stöðugt fyrir fordómum af hálfu Íslendinga og segir útlendingum ekki líða vel á landinu vegna þess.
Loubi er sautján ára gömul og er að læra á bíl. Hún stundar nám við Fjölbraut í Ármúla á málabraut, æfir dans og gengur vel. Hún er samt ekki viss um hvort hún ætli að búa alltaf á Íslandi þrátt fyrir að hafa búið hér alla ævi. „Ég er hér bara vegna mömmu og pabba. Annars færi ég út. Það er stundum svo erfitt að búa hérna,“ segir hún.
Hvernig stóð á því að foreldrar þínir fluttu til Íslands?
„Foreldrar mínir eru bæði frá Marokkó. Pabbi ákvað að stofna fyrirtæki hér því hann taldi það auðvelt út af smæð landsins. Þau voru með stað sem gekk vel í fyrstu en svo kom atvik upp á, tengt kynþáttafordómum, fólk fór að hætta að koma á staðinn og svo var honum lokað,“ segir Loubi.
Loubi og fjölskylda hennar eru íslamstrúar og segir hún Ramadan-hátíðina nýyfirstaðna. Ramadan er föstumánuður og þurfa þau að viðhalda ýmsum reglum í tengslum við það.„Ég er múslimi og geri allt sem múslimar gera. Ég vil samt vekja athygli á því að þó ég sé múslimi þýðir ekki að ég þurfi alltaf að vera með blæju.“
Aðspurð hvort hún upplifi fordóma er hún fljót að svara játandi. „Já, fólk lítur á mig sem útlending, ég upplifi mig alltaf sem „öðruvísi.“ Ég er alltaf spurð hvort ég sé hálf- eitthvað. Ég er ekki hálf! Ég er heil!“ Fólk er mikið að giska hvaðan Loubi er, hvort hún sé indversk eða spænskættuð. „Mér finnst það leiðinlegt, og þá sérstaklega að útskýra endalaust fyrir fólki. Ég er bara Íslendingur.“
Fordómarnir segir Loubi aðallega snúa að útliti hennar og trúnni. „Ég hef fengið að heyra að ég sé hryðjuverkamaður. Að „mitt fólk“ hafi sprengt upp Tvíburaturnana í New York. Að þetta sé MÉR að kenna! Mér finnst að fólk þurfi aukna fræðslu, og ekki bara Íslendingar heldur líka sumir múslimar.“
Lentir þú í einelti í skóla vegna kynþáttar?
Loubi játar því og segist hafa lent í miklu einelti og ofbeldi í grunnskóla í Reykjavík. Hún á tvær systur, þar af eina sem er tveimur árum yngri en hún og hún segir þær hafa verið lamdar í skóla og „kallaðir skrattar.“ Samt segir Loubi marga útlendinga hafa verið í skólanum. „Það var bara enginn að fylgjast með. Það voru kannski þrír útiverðir í frímínútum en þeir gáfust bara upp á þessu. Skólayfirvöld gerðu ekkert til að bregðast við þessu. Mamma fór svo og talaði við skólastjórann og í framhaldi fengum við trúarbragðafræðslu,“ segir Loubi og er ánægð með það.
„Ég held að Íslendingar séu haldnir kynþáttafordómum án þess að gera sér grein fyrir því. Þegar ein stelpa lamdi mig í skólanum, kallaði ég hana rasista. Ég var kölluð fyrir og skömmuð. „Þú skilur þetta ekki, þú kemur frá allt öðru umhverfi. Þú ert of mikið að pæla í rasisma,“ var sagt við mig. Ég fatta þetta ekkert fyrr en ég verð eldri, hvernig komið var fram við mig. Ég var skömmuð, ekki hún, þrátt fyrir að hún hafi beitt ofbeldinu.“
Hefur fjölskylda þín líka orðið fyrir barðinu á fordómum?
„Já, mamma sagði mér frá því þegar hún var að vinna við þrif í fyrirtæki. Ein kona hreinlega þoldi hana ekki og talaði oft niðrandi við hana. Í eitt skipti þurfti hún að þrífa mannasaur sem hafði verið makað á vegginn á klósettinu. Þetta er auðvitað ekki í lagi.“
Loubi segist vilja halda sínu sjálfstæði: „Ég vil bara vera ég. Ég vil ekki að aðrir breyti mér. Mér finnst margir Íslendingar oft vilja breyta útlendingum. Þeir eiga að breyta sér svo þeir „passi inn í landið.“ Svo er annað sem er pirrandi, en það er þegar maður pantar eitthvað af afgreiðslufólk á íslensku en er svarað á ensku. það er einhvernveginn ekki gert ráð fyrir að maður kunni íslensku.”
Hvernig gengur þér að eiga í samskiptum við Íslendinga?
„Ég á fáa íslenska vini. Ég á vinkonur frá allskonar löndum, við útlendingarnir höldum okkur saman, höldum hópinn því maður nennir ekki að díla við endalausar spurningar og hlátur. Þetta er svolítið mikið vesen stundum. Sumir vina minna vilja heldur ekki viðurkenna að þeir séu útlenskir, bara út af fordómum. Ég held að það sé langt í að Ísland breytist í menningarblandað samfélag, til þess eru útlendingarnir bara of fáir. Mig langar til að breyta þessu en ég veit ekki hvernig.
Mörgum útlendingum líður ekki vel hér. Þeim líður eins og þeir séu óvelkomnir. Eineltið er bara svo mikið. Ég þekki ekki einn útlending sem langar að búa hér, þeim langar öllum að flytja eitthvert annað. Þeir munu flýja landið út af fordómum.“
