Tímarnir breytast og mennirnir með og allt það. Þannig hefur samfélagið breyst mikið á síðustu fjörutíu til fimmtíu árum. Einu sinni var meirihluti þjóðarinnar í fínu formi, sjónvarp var hvorki á fimmtudögum né í júlí (væri forvitnilegt að sjá viðbrögð nútímamannsins við slíku fyrirkomulagi) og fólk fór út að skemmta sér fyrir miðnætti.
Og það sem meira var að ef dansleikur byrjaði klukkan níu var fólk mætt nokkuð tímanlega til þess að ná sér í borð á góðum stað. Það eitt og sér hljómar framandi í eyrum minnar kynslóðar sem kemur sér út á lífið seint og síðar meir. Ég hef aldrei sagt við stelpurnar í fyrirpartýi: ,,Hey stelpur! Drífum okkur á Austur til að geta fengið borð!”
Það er reyndar margt sem ég og mín kynslóð fórum á mis við þegar kemur að skemmtanalífinu. Ég upplifði aldrei sveitaböllin þar sem fjöldi fólks hrúgaðist upp í rútur til að fara í Njálsbúð þar sem Helgi Björns þrumaði yfir lýðnum: ,,ERU EKKI ALLIR SEXÝ!” Og þetta gerði fólk helgi eftir helgi eftir helgi yfir sumartímann. Sögur af þessum dansleikjum hafa svo seinna meir verið sagðar með rómantískan glampa í augum.
En svo leið tími sveitaballanna undir lok enda fóru pöbbar og krár að spretta upp í hverjum hrepp. Auk þess sem opnunartími skemmtistaða var gefinn frjáls. Það leiddi til þess að fólk sat lengur heima í fyrirpartýjum og fór mun seinna í bæinn. Þegar gamla fólkið var að fara heim þá var unga fólkið á leiðinni á djammið. Og var að til sex eða sjö á laugardags- og sunnudagsmorgnum.
Það er frekar fyndið að taka þessa umræðu við eldri kynslóðina (kynslóð foreldra minna) sem bara skilur það engan veginn af hverju fólk fer út að skemmta eftir klukkan eitt eftir miðnætti. Mamma og pabbi vilja helst að ég sé komin heim um tvö leytið-akkúrat þegar fjörið er að byrja í bænum! Ég tók þessa umræðu einu sinni við gamla frænku sem skildi ekkert í þessum fótaferðatíma mínum. Að fara á djammið löngu eftir miðnætti – fussum svei!
Allt í einu í miðju samtali fannst mér eins og ég bæri ábyrgð á breyttu skemmtanamynstri landans. Að það hafi verið ég sem ákvað að lengja opnunartíma skemmtistaða en það var gert þegar ég var sirka þrettán ára gömul (opnunartími skemmtistaða var gefinn frjáls árið 1999 – þessar upplýsingar eru í boði google). Mér leið eins og ég ætti að vera með svörin við því af hverju fólk færi út að skemmta sér klukkan hálf tvö en ekki klukkan hálf tíu. En ég stóð á gati.
Það eru svo sem ekki til nein einföld svör við ráðgátunni um allar þessar breytingar sem hafa orðið á skemmtanalífi Íslendinga. Þessar breytingar má að einhverju leyti rekja til breyttra samfélagsaðstæðna. Þannig má rekja lengdan opnunartíma skemmtistaða til þess að reynt var að koma í veg fyrir hópamyndun sem átti sér stað þegar allir skemmtistaðir lokuðu klukkan þrjú. Með tilkomu bjórsins varð bjórlíkið óþarft og minni líkur á að hvert einasta partý leystist upp í vodkaíkók drama. Hins vegar tókst ekki að útrýma korter í þrjú týpuuni. Hún aðlagaði sig breyttum aðstæðum og varð að korter í fimm týpunni!
Eins og ég sagði í upphafi pistilsins: Tímarnir breytast og mennirnir með. Og það á svo sannarlega með skemmtanalífið hér á landi. Það er samt nokkuð ljóst að það eru ekki allir sem skilja þessar breytingar. Þannig er það mér óskiljanlegt að einhver hafi verið mætti á ball á réttum tíma til þess að ná í gott borð (í nútímanum mæta mjög fáir á réttum tíma í partý). Á sama hátt skilja foreldrar mínir og gamla frænkan ekki hvað ég er að gera á djamminu til fimm á morgnanna (reyndar kemur fyrir að ég skilji það ekki sjálf!) Og ég skil ekki af hverju fólk getur ekki verið komið kannski aðeins fyrr í bæinn.
Samt sem áður: Ég mun sennilega halda áfram að gráta mig í svefn yfir því að hafa misst af gullaldarárum sveitaballanna!
